Koszyk  

Brak produktów

Dostawa 0,00 zł
Razem 0,00 zł

Koszyk Realizuj zamówienie

Newsletter

Promocje

Aktualnie brak promocji

Kategorie

Urok i niepowtarzalny charakter starych rzeczy ( tzw. „staroci” ) sprawia, że chcemy wiedzieć więcej na temat ich stylów i twórców. Z tego względu pragniemy Państwu poniżej przedstawić  wybrane przez nas style.
Sztuka Nowożytna
•    Renesans
W okresie renesansu sprzętem domowym nadal skrzynie. Służyły do przechowywania odzieży, kosztowności, futer i broni. Użytkowanie: jako siedziska, stoły i kufry podróżne. Wygląd: zewnętrzne powierzchnie wczesnorenesansowych skrzyń pokryte są bogatą ornamentyką i malowidłami. Modne są charakterystyczne wsparcia w formie zwoju czy też spirali, nogi w formie lwich i niedźwiedzich łap. Wykorzystywane w konstrukcji są też oparcia i podłokietniki, które rozbudowywały skromną funkcję „schowka” do formy wygodnej ławy. W kredensach pojawia motyw lwich łap, które przybierają nierzadko formę rzeźby całych lwów, które trzymają na sobie mebel. Co pojawia się w tym okresie: duża ilość szuflad z atrakcyjnymi uchwytami w kształcie grzybka, ludzkiej głowy, rozety i metalowej antaby. Natomiast w XVI wieku zaczęto używać pierwsze kabinety – meble z dużą ilością szuflad i przegródek, które były wzbogacone finezyjnymi dekoracjami. Krajem, w którym nastąpił największy rozwój kabinetów była Hiszpania. Odnośnie stołów, to charakteryzują się dwoma podporami z masywnych, klejonych desek. W trochę późniejszym czasie wykonywano stoły na czterech nogach, połączonych na dole łączynami. Poza tym wyrabiano też stoły z wielokątnym i okrągłym blatem. Łoża z tego okresu miały konstrukcję skrzyniową i zajmowały centralne miejsce w pomieszczeniach.  Ciekawostką jest, że pod koniec XV wieku zaczęto stosować baldachimy.
Innymi przedmiotami równie bogato zdobionymi były wszelkiego rodzaju krzesła i zydle. Siedziska były obijane aksamitem, adamaszkiem, wytłaczaną skórą. Mocowane były mosiężnymi gwoździami o dużych łbach. W okresie tym często korzystano ze zdobień frędzlami i galonami. W tym czasie pojawiły się fotele i krzesła z wysokim oparciem. 
Epoka renesansu to również dekoracja techniką „gesso”, czyli rzeźbienie w masie gipsowo-klejowej. Meble renesansowe inkrustowano też kością słoniową i hebanem. W sposobie zdobnictwa „gesso” motywami były części upiętych tkanin oraz sceny figuralne o alegorycznych i mitologicznych treściach. Techniki zdobnicze takie jak: intarsja i polichromia przedstawiały najczęściej pejzaże, sceny z włoskiej poezji bohaterskiej i miłosnej oraz perspektywy krajobrazów i miast. Wspomnieć należy o tym, że często można było spotkać rzeźbione motywy klasyczne, np.: pilastry, gzymsy, hermy, ząbki,  putta, rozety, kartusze, wole oczy, perełki. 
•    Styl Ludwików: manieryzm, barok, rokoko, klasycyzm
Jest to określenie dotyczące głównie wnętrz i przedmiotów użytkowych (brązy, meble, tkaniny) powstałych w okresie panowania we Francji królów o imieniu Ludwik. Okres ten obejmuje XVII, XVIII i część XIX wieku i dotyczy panowania Ludwika XIII, Ludwika XIV (odpowiada to stylowi baroku w innych krajach), Ludwika XV (gdzie indziej to rokoko), Ludwika XVI (klasycyzm), oraz Ludwika Filipa. Każdy z tych stylów był oryginalny i odrębny, mimo formalnych podobieństw do innych stylów w Europie. Za panowanie Ludwików meblarstwo we Francji przybrało najpiękniejsze formy.
-    Manieryzm (Styl ludwika XIII)
Termin, jakim określa się zjawiska w sztuce europejskiej XVI wieku. Dyskusyjny pozostaje zarówno sam termin, jak i jego zakres oraz geneza zjawiska nim określanego. Najogólniej poprzez pojęcie to rozumie się styl, występujący w okresie od ok. 1520 do końca XVI wieku i charakteryzujący się dążeniem do doskonałości formalnej i technicznej dzieła, a także wysubtelnieniem, wyrafinowaniem, wykwintnością i swobodą form.
Manieryzm najpierw pojawił się we Włoszech (Rzym, potem Florencja, Padwa) i szybko rozpowszechnił się w Europie (Francja – szkoła z Fontainebleau, Praga, Gdańsk, Toledo). Nurt ten współistniał z różnymi tendencjami, czasami stojącymi na pograniczu z manieryzmem, takimi jak weneckie malarstwo kolorystyczne (Tycjan, Veronese), klasycyzm (Andrea Palladio), tenebryzm w (północnych Włoszech) i różne lokalne nurty w ramach renesansu (np. Peter Bruegel). W Polsce manieryzm przyswoił się słabo. Manieryzm swoimi korzeniami sięga do dojrzałego renesansu i wbrew powszechnym opiniom nie był reakcją czy buntem wobec niego. Było to raczej przedłużenie jego zdobyczy. Manieryzm bowiem z samej definicji to przesadne wydoskonalenie, z czego wniosek, że musiał wyrosnąć na gruncie wcześniejszego okresu, który tę doskonałość już osiągnął. Pewne zapowiedzi tego stylu obserwuje się od początku XVI wieku w dziełach choćby Michała Anioła, Rafaela czy Giorgione. Po śmierci Rafaela i wyjeździe Michała Anioła do Florencji w Rzymie prymat artystyczny zdobyła grupa młodych artystów, w których dziełach około 1520 pojawiło się po raz pierwszy to, co obejmowane jest dziś pojęciem manieryzmu. Należeli do nich m.in. Polidoro da Caravaggio, Perino del Vaga, Parmigianino, Fiorentino Rosso. Dzięki podróżom tych artystów, spowodowanym między innymi zarazą z 1522 roku, niesprzyjającym sztuce pontyfikatem Hadriana VI i złupieniem Rzymu w 1527, jeszcze w latach 20. XVI wieku Perino del Vaga nowy styl zaszczepił we Florencji, Giulio Romano w Mantui, Polidoro da Caravaggio w Neapolu, a Rosso w środkowych Włoszech, Wenecji i od 1530 we Francji. Na rozpowszechnienie manieryzmu wpływała także współpraca artystów z rytownikami oraz masowa produkcja kopii rzeźb. W efekcie ten włoski styl przeniósł się poza granice kraju i doczekał się miejscowych adaptacji. We Francji panował od lat 40. XVI wieku, czyli działalności Jeana Goujona. Współtworzyli go także Philibert Delorme, Germain Pilon i Jacques du Cerceau starszy. W Niderlandach manieryzm pojawił się około 1580 w Haarlemie, zwłaszcza w dorobku Hendrika Goltziusa. W Anglii manieryzm był reprezentowany przez niewielką ilość dzieł. W Niemczech ważne ośrodki powstały w Augsburgu i Monachium; do czołowych artystów należeli Hubert Gerhard czy Adriaen de Vries. Twórczość El Greca, choć ze względu na swoje formy jest powszechnie zaliczana do tego nurtu, w swoim dążeniu do ekspresji i gwałtowności stoi na pograniczu tego stylu. We Włoszech styl manierystyczny rozwijali malarze: Agnolo Bronzino, Giorgio Vasari, Taddeo Zuccaro, Frederico Zuccaro i rzeźbiarze: Giambologna i Benvenuto Cellini. W końcu XVI wieku manieryzm zaczął być wypierany przez wczesny barok. Przybierająca na sile kontrreformacja potrzebowała stylu mniej sztucznego i wyrafinowanego, który byłby zdolny przekazać patos i dramatyzm oraz bardziej oddziaływać na uczucia niż intelekt.
-    Barok  (Styl Ludwika XlV)
Styl Ludwika XIV, nazywany również francuskim barokiem, to styl w sztuce związany z panowaniem króla francuskiego Ludwika XIV zwanego "Królem Słońce". Przejawiał się głównie w architekturze pałacowej, sztuce ogrodowej, dekoracji wnętrz i rzemiośle artystycznym (meblarstwo, ceramika). Okres trwania krótszy niż panowanie tego władcy trwa od 1661 r. do około 1710 r. Odmiany stylu: Pod zarządem Colberta osiągnięto jedność stylu poprzez nałożenie określonych wymagań na artystów. Formy są przesadnie rozbudowane, reprezentacyjne i bogate. Formy aż do detalu włącznie podporządkowane jednej myśli, mocno zaznaczony rytm. Stosowane porządki antyczne, często w kolosalnej skali.  Głównym dekoratorem wnętrz jest Charles Le Brun. Po 1690 r. ze względu na zubożenie kraju wywołane prowadzeniem przez króla licznych wojen styl staje się mniej przesadny a bardziej przejrzysty i lżejszy. Po Lebrunie pałeczkę przejmuje Jean Bérain. Charakterystyka: Za panowania Ludwika XIV wpływ architektury na meble przemija, ustępując niezależnej oryginalnej czystości formy. Za sprawą A.C. Boulle'a rozwija się technika zdobienia płaszczyzn marketerią. Na narożach mebli zdobionych marketerią pojawiają się okucia z brązu, złocone i cyzelowane. Meble z drewna pełnego są bogato rzeźbione, także złocone płatkami złota. Rodzaje mebli. Meble skrzyniowe: komoda, szafa, biblioteka. Meble szkieletowe:  stół - wsparty na nogach typu en gaine (o przekroju kwadratowym, zbieżne ku dołowi, z pogrążoną ornamentyką) lub en console (wygięte w kształcie litery S) związanych jedną łączyną w kształcie X konsola - stół przyścienny wsparty na dwóch nogach konsolowych biurko płaskie - często na ośmiu nogach fotel prosty i tzw. Confessional liczne taborety zwykłe i składane łoża podobne do łóżek okresu Ludwika XIII łóżko à la duchesse do odpoczynku, forma szezlągu z poręczą. Elementy dekoracyjne: Liście nenufarów, lilii i akantu, kratownice z kwiatami, muszle, palmety, kwiatony, lambrekiny, maszkarony, panoplia.
-    Rokoko (Styl Ludwika XV)
Nazywany również francuskim rokokiem, to styl w sztuce związany z panowaniem we Francji króla Ludwika XV, następcy "Króla Słońce". Okres trwania: krótszy niż panowanie tego władcy, trwa od 1723 r. do około 1750 r.  Dla niektórych mebli do 1760 r. Odmiany stylu: Styl oryginalny z wpływami baroku włoskiego i sztuki wschodniej (przywożone wyroby hinduskie, porcelana i laka chińska). Styl prawdziwie nastawiony na wygodę użytkownika, stąd jego nieco kobiecy charakter. Barok, prócz wyjątków, dyskretnie pozostaje, łączy jednak umiarkowaną formę zewnętrzną z fantazją wnętrza. Charakterystyka: formy konstrukcyjne są lekkie i eleganckie, krzywoliniowe we wszystkich płaszczyznach w meblach skrzyniowych wszystkie płaszczyzny są fornirowane na frontach mebli używa się importowanych płycin z chińskiej laki w meblach szkieletowych nogi zawsze konsolowe, zanikają wyraźne miejsca łączeń. Zagadnienia technologiczne : materiały  -  drewno satynowe, różane, palisander i amarant. Rodzaje mebli: Meble skrzyniowe: biurko płaskie, komoda, szafa. Pojawiają sie nowe formy mebli skojarzonych: biurko o wierzchu łamanym zw. ośli grzbiet, sekretarzyk z opuszczaną klapą, szafki narożne występujące parami. Meble szkieletowe: cała gama wyściełanych siedzisk, lekkie stoliki do toalety, czesania, czytania, robótek składane stoły do gry. Pojawiają się nowe: łóżko z zagłówkiem - à la duchesse, łóżko - d'ange, łóżko - alkowa - często poprzeczne, podobne do łóżka à la polonaise. Elementy dekoracyjne: Ornamenty przestrzenne: rocaille, kwiaty i liście w różnych układach, pęki trzcin i kwiatów, łodygi palm. Ornamenty płaskie: sceny rodzajowe - chińskie i wzorowane.
-    Klasycyzm 
•    (Styl Ludwika XVI)
•    Empire (styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, rozszerzona podczas panowania Napoleona w Europie (w XIX wieku, zwłaszcza w Polsce i w Rosji). Dominował w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej. Wzorowano się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Styl naśladował elementy architektoniczne rzymskie, greckie i egipskie. Cechy charakterystyczne to ścisła symetria, monumentalizm i nadmierna dekoracyjność w połączeniu z surowością formy architektonicznej. Często stosowanymi elementami zdobienia są orły cesarskie z festonami w dziobach, sfinksy, kariatydy, płaskie pilastry o złoconych głowicach. Powtarzającym elementem dekoracyjnym była kompozycja litery "N" w wieńcu laurowym oraz draperie z tkanin. Literatura, teatr i malarstwo miały ukazywać potęgę cesarstwa oraz wielkość Napoleona. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. W Rosji w stylu empire powstały budowle z początku XIX wieku w Sankt Petersburgu, jak budynki Instytutu Górniczego i Admiralicji. W Polsce można zobaczyć ten styl w Kołobrzegu - pałac rodziny Brunszwickich (von Braunschweig).
-    Eklektyzm
•    Neogotyk  – styl w architekturze, a także rzemiośle artystycznym, nawiązujący formalnie do gotyku, powstały około połowy XVIII wieku w Anglii i trwający do początku XX wieku, zaliczany do historyzmu.
•    Neorenesans  – nurt w architekturze XIX-wiecznego historyzmu, nawiązujący formalnie do architektury renesansowej. W krajach Europy Środkowej nawiązywano przede wszystkim do tzw. renesansu północnego. W stylu neorenesansowym wznoszono przede wszystkim obiekty użyteczności publicznej, takie jak banki, ratusze czy szkoły, jak również wiele kamienic czynszowych. Styl dotyczył także urządzania wnętrz. Największy zespół architektury neorenesansowej znajduje się w Wiedniu, m.in. większa część budowli Ringu. Równolegle z neorenesansem rozwijał się neobarok, który około 1885 osiągnął równe mu znaczenie. Około 1900 neorenesans wychodzi ostatecznie z mody.
•    Neobarok  – nurt w architekturze historyzmu, nawiązujący formalnie do baroku, szczególnie w dekoracji elewacji, rozpowszechniony w końcu XIX wieku (od 1880). W stylu neobaroku wznoszono przede wszystkim budynki użyteczności publicznej (Pałac Ziemstwa Pomorskiego w Szczecinie, w Warszawie gmach Towarzystwa Zachęty), zwłaszcza teatry, gdyż włoskie i francuskie korzenie baroku kojarzyły się z rozwojem opery i dramatu. Jednocześnie powstawały neobarokowe budynki mieszkalne, jednocześnie z neorenesansowymi. Neobarok niekiedy występował też w architekturze sakralnej (np. Kościół Trójcy Świętej w Korfantowie). W końcowej fazie neobarok współistniał z secesją, style wzajemnie na siebie wpływały. Sporadycznie był spotykany jeszcze do lat 20. XX wieku.
•     Neorokoko
•    Neoklasycyzm (neo- + klasycyzm – łac. classicus pierwszorzędny) – zespół różnorodnych tendencji w sztuce, literaturze, muzyce i architekturze nawiązujących do nurtu klasycystycznego, renesansu lub baroku, pojawiających się na przestrzeni wieków XIX i XX. Neoklasycyzm w architekturze, rzeźbie i malarstwie jest synonimem klasycyzmu. Kontynuował on w drugiej połowie XVIII i pierwszej połowie XIX wieku konserwatywne tendencje stanowiąc opozycję do romantyzmu. Nawiązywał do sztuki antyku greckiego i rzymskiego oraz sztuki włoskiego renesansu.
•    Biedermeier. Styl w sztuce, literaturze, muzyce i architekturze wnętrz, rozwinięty w Europie Środkowej, głównie w Niemczech i Austrii oraz w krajach z tego kręgu kultury w okresie pomiędzy 1815 (Kongres wiedeński) a 1848 (Wiosna Ludów). Styl ten jest odpowiednikiem stylu Regency w Anglii, Stylu Federalnego w Stanach Zjednoczonych oraz stylu Empire (styl cesarstwa) we Francji.  Biedermeier — styl w sztuce, literaturze, muzyce i architekturze wnętrz, rozwinięty w Europie Środkowej, głównie w Niemczech i Austrii oraz w krajach z tego kręgu kultury w okresie pomiędzy 1815 (Kongres wiedeński) a 1848 (Wiosna Ludów). Styl ten jest odpowiednikiem stylu Regency w Anglii, Stylu Federalnego w Stanach Zjednoczonych oraz stylu Empire (styl cesarstwa) we Francji. Głównym założeniem stylu było stwierdzenie, że jest to sztuka mieszczan dla mieszczan. Styl ten nigdy nie był dokładnie zdefiniowany, nie było żadnych manifestów programowych itp., dlatego zaliczenia dzieł sztuki do biedermeier w niektórych przypadkach jest problematyczne. Najbardziej wyraziście i powszechnie przejawiał się we wzornictwie wyposażenia wnętrz, sprzętów domowych, w tym w meblach. W tym przypadku nacisk położony był na użyteczność i wygodę projektowanych przedmiotów. Preferowano jasne, pogodne barwy, zarówno w doborze gatunków drewna jak i ozdób. Zdobnictwo było umiarkowane, podporządkowane użytkowości sprzętu. Często wykonywano stoły o zaokrąglonych kształtach i opierające się na jednej nodze. Charakter wnętrz mieszkalnych w typie biedermeier cechowała intymność i zaciszność, częste użycie jasnych, zdobionych rysunkiem kwiatów lub pasami tapet. Na malowidłach typowa była duża dokładność i wierność realizmowi, motywy przyrodnicze i wnętrz domowych. W stylu biedermeier tworzyli tacy malarze jak: Georg Friedrich Kersting, Carl Spitzweg, Rudolf Wasmann i Ernst Resch.


Sztuka Współczesna
•    Secesja  [fr. sécession < łac. seccesio ‘odejście’]
Styl w sztuce europejskiej ostatniego dziesięciolecia XIX wieku i pierwszego XX wieku. Charakterystycznymi cechami stylu secesyjnego są: płynne, faliste linie, ornamentacja abstrakcyjna bądź roślinna, inspiracje sztuką japońską, swobodne układy kompozycyjne, asymetria, płaszczyznowość i linearyzm oraz subtelna pastelowa kolorystyka. We Francji styl ten nazywany jest Art Nouveau, w Niemczech Jugendstil lub Sezessionsstil, we Włoszech Stile floreale lub Stile liberty. Za bezpośredni okres kształtowania się secesji uważa się lata 80., za jej początek - lata 90. XIX. Dojrzałą formę osiągnęła ona w połowie lat 90. z apogeum popularności i możliwości w roku 1900 (Wystawa światowa w Paryżu). W drugiej połowie lat 90. styl rozpowszechnił się w całej Europie, czego efektem było wykształcenie się narodowych odmian stylu. Secesja jest nurtem, który zyskał bardzo liczne nazwy. Polski termin secesja (jak i np. czeski secese) pochodzi od terminów Sezession i Sezessionsstil, używanych w Austrii na określenie tego nurtu, ale także i stowarzyszenia, powstałego w 1892 roku w Monachium (a potem Wiedniu i Berlinie). Słowo Sezession zaczerpnięto z łacińskiego secessio - oddzielenie się, wycofanie. We Francji secesja zyskała miano Art Nouveau (Nowa Sztuka). Terminu tego użył prawdopodobnie po raz pierwszy Henry van de Velde w eseju Deblaiment d'art (1894), jednak spopularyzowało go otwarcie rok później w Paryżu salonu Salomona Binga o nazwie L'Art Nouveau. Terminem tym w polskiej literaturze określa się przede wszystkim francuską odmianę secesji, jednak bywa on także używany w odniesieniu do innych krajów. Ten francuski termin jest także powszechnie używany w krajach anglosaskich. W Niemczech ukuto nazwę Jugendstil, pochodzącą od monachijskiego tygodnika "Jugend" (Młodość). Obecnie pod nazwą tą rozumie się głównie niemiecką (lub austriacką) odmianę secesji. Za podstawowe cechy secesji uważa się powszechnie charakterystyczną linię - giętką, płynną i ruchliwą oraz bogatą ornamentykę, zwłaszcza roślinno-zwierzęcą. Secesja, dążąca do stworzenia nowego stylu i zerwania z historyzmem, odcięła się od stosowanych dotychczas tradycyjnych form architektonicznych, np. antycznych porządków i pragnęła nowości oraz innowacji, stosując nowe sposoby ujęcia, nowe tworzywa, metody konstrukcji i techniki. Artyści chcieli, by objąć nią wszystkie dziedziny: od malarstwa, rzeźby i architektury po meble, ceramikę, biżuterię, ubiory i tkaniny, nobilitując tym samym sztuki stosowane i zdobnictwo oraz tworząc dzieła o charakterze dekoracyjnym. Tę ozdobność uzyskiwano - tak jak i wcześniej - za pomocą ornamentu, ale nowego, nieodwołującego się już do antycznych meandrów czy palmet, lecz budowanego na bazie roślin (czy to egzotycznych, czy zupełnie pospolitych) i motywów zwierzęcych. Charakterystycznym środkiem, jakiego używali artyści, była wspomniana już płynna linia. Według jednych teorii zaczerpnięta została ze świata roślin: łodyg, wici itp.; według innych było odwrotnie – to właśnie zamiłowanie secesji do giętkiej linii wywołało zainteresowanie motywami roślinnymi. Innym środkiem była płaska plama, oznaczająca rezygnację z efektów iluzjonistycznych i sugestii przestrzeni za pomocą dotychczas stosowanych metod: perspektywy linearnej i powietrznej oraz światłocienia. Artyści szczególnie chętnie podkreślili pion: obrazy często miały formę wąskich, wysokich prostokątów, stosowali motywy wertykalne i strzeliste (wysmukłe postacie, długie łodygi roślin), akcentowali elementy pionowe. Charakterystyczna była także asymetria oraz kolory: głównie jasne, delikatne, takie jak biel czy lila.
•     Art déco
Styl w sztuce: architekturze, malarstwie, grafice oraz w architekturze wnętrz, rozpowszechniony w latach 1919–1939. Nazwa wywodzi się od francuskiego art – sztuka i décoratif – dekoracyjny, w rozumieniu jakie język polski łączy z urządzaniem wnętrz (czyli "dekorowaniem"); termin décoratif nie oznacza w tym wypadku "zdobienia". Art déco był reakcją na secesję (Art nouveau), wyrazem sprzeciwu wobec - typowego dla sztuki secesyjnej - braku dyscypliny przestrzennej. Już w secesji pojawił się nurt projektowania masowych wyrobów przemysłowych – wzornictwo przemysłowe, ale dopiero w okresie art déco podjęto się bardziej nowoczesnego rojektowania, z myślą o funkcji i wpływie przedmiotu na fizyczne i społeczne otoczenie człowieka. Było to działanie świadome, próba stworzenia stylu w sztuce na wzór dawnych stylów, ale wybiegającego w przyszłość i z optymizmem szukającego wyrazu dla nowoczesności świata produkcji taśmowej i rodzących się mass mediów. Sprzeczność polegała na tym, że twórcy art déco przykładali też wielką wagę do perfekcyjnego wykonania przedmiotu użytkowego (np. meble ze złoconego brązu, hebanu, inkrustowane kością słoniową) – nie mogły być więc one tanie, ani dostępne dla szerokiej klienteli.inkrustowane kością słoniową) – nie mogły być więc one tanie, ani dostępne dla szerokiej klienteli. Art déco charakteryzował się klasycyzującym zgeometryzowaniem i dążeniem do syntetycznego ujmowania form, poszukiwaniem piękna w funkcji przedmiotu użytkowego i jasności przekazu w grafice czy malarstwie. Żywą i jasną kolorystykę odziedziczył po fowizmie. Szczyt popularności przypadał na lata 20. zeszłego stulecia, a Międzynarodowa Wystawa Sztuki Dekoracyjnej i Wzornictwa w Paryżu w roku 1925 zgromadziła najwięcej dzieł sztuki i przedmiotów użytkowych charakterystycznych dla epoki. W latach 30. art déco powoli ustępował na rzecz nowego stylu, Bauhausu, szkoły która stała się pierwszą wyższą uczelnią nowoczesnego projektowania i studiowania sztuk pięknych. Do dnia dzisiejszego pojawiają się dzieła i przedmioty użytkowe nawiązujące do art déco (jak zresztą do wszystkich następnych kierunków w sztuce). W Polsce w latach 20. działały grupy artystyczne Blok, Praesens, a.r. i spółdzielnia artystyczna Ład. Polski pawilon na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu 1925 roku wzbudził szerokie zainteresowanie i pokazał oryginalność sztuki kraju, który "odrodził się" po okresie wykreślenia z mapy politycznej Europy.