Koszyk  

Brak produktów

Dostawa 0,00 zł
Razem 0,00 zł

Koszyk Realizuj zamówienie

Newsletter

Techniki zdobnicze

RELIEF (płaskorzeźba) – kompozycja rzeźbiarska wykonana na płycie kamiennej, metalowej lub drewnianej z pozostawieniem na niej tła. Dzieło uzyskuje się poprzez rzeźbienie, kucie lub odlewanie. Pomimo że płaskorzeźby powstawały jako dekoracja architektoniczna, to często stanowią odrębne, pełnowartościowe dzieło sztuki.

AŻUR (z franc. ajour – dziurka) – rodzaj zdobienia polegający na wycięciu w materiale otworów o ozdobnym kształcie, skomponowanych tak, aby prześwitywała przez nie płaszczyzna tła. Ten ozdobny układ otworów wykonywany jest w dowolnym materiale i tworzy zespół dekoracyjny. Ażur stosowany jest zarówno w rzemiośle artystycznym (kraty, ozdobne siatki) jak i tkaninach artystycznych. W architekturze ażur jest zespołem dekoracyjnym w postaci elementów ozdobnych np. balustrad, przezroczy, maswerków. Występował we wszystkich epokach architektonicznych. Jest typowy dla sztuki mauretańskiej, hinduskiej, gotyckiej i późnoruskiej. Jeżeli w detalu architektonicznym otwory są zamknięte w tle, wówczas nosi on nazwę ażuru ślepego. Kompozycje ażurowe stosowane są dla podniesienia wrażenia lekkości i delikatności.

INTARSJA ( nazwa wywodzi się z Włoch )

Polega na wykładaniu drewnianej powierzchni mebla płaską dekoracją z innych materiałów. Tego typu metoda zdobnictwa była znana już w starożytności, jednak jej bujny rozkwit przypada na XVII i XVIII w.

MARKIETERIA ( nazwa wywodzi się z Francji )

pokrywanie powierzchni przedmiotów ornamentem zwykle z dwóch materiałów, np. z hebanu i kości słoniowej, z szylkretu i metalu.

REPUSOWANIE (inaczej trybowanie), czekanka. Zdobienie wyrobów z blachy, przeważnie złotej, srebrnej lub miedzianej poprzez wybijanie (na zimno) wgłębień dających po drugiej stronie wypukły ornament.

IRYZOWANIE ( inaczej opalizacja przedmiotów )

zdobienie wyrobów ceramicznych lub szklanych przez pokrywanie ich substancjami dającymi tęczowy połysk.

• Iryzacja szkła:

Szkło pokrywa się cienką warstwą substancji o współczynniku załamania światła większym od współczynnika załamania światła w szkle. Szkło iryzowane zachowuje przezroczystość i tylko światło odbite od powierzchni szkła staje się różnobarwne. Warstwa ta musi dobrze przylegać do szkła, być wytrzymała na ścieranie oraz odporna na działanie wody.

Stosuje się trzy metody iryzacji:

hutnicza, która polega na osadzaniu par związków iryzujących na powierzchni gorącego szkła bezpośrednio po ukształtowaniu szkła,

próżniowa polegająca na osadzaniu par związków iryzujących na szkle w aparaturze próżniowej,

malarska polegająca na nanoszeniu na zdobione szkło warstwy farb iryzujących i ogrzewaniu całości do temperatury bliskiej temperaturze mięknienia szkła.

Warstwę iryzującą tworzą tlenki metali, które odpowiednio zmieniają współczynnik załamania światła. Popularne gatunki szkła mają współczynnik załamania światła ok. 1,5-1,6. Współczynnik warstewki iryzującej powinien przekraczać 2,2. Współczynniki załamania światła czystych tlenków kilku metali wynoszą: tlenek cynawy SnO – 1,86, dwutlenek tytanu TiO2 – 2,69, trójtlenek bizmutu Bi2O3 – 2,45, dwutlenek cezu CsO2 – 2,20, trójtlenek antymonu Sb2O3 – 3,01. Składnikami past stosowanych do iryzowania szkła są sole metali, które w procesie technologicznym ulegają termicznemu rozkładowi z wytworzeniem aktywnych tlenków, które reagują ze szkłem. Najczęściej stosowanymi solami przy iryzacji są związki cyny i tytanu.

• Iryzacja ceramiki

Dla uzyskania efektu iryzacji ceramikę pokrywa się farbą zrobioną z siarki połączonej z tlenkiem miedzi lub tlenkiem srebra i żywicą, którą nanosi się bezpośrednio na naczynie lub polewę cynową. Po wypaleniu przy małym dostępie powietrza, naczynie nabiera połysku i mieni się tęczowymi barwami. Farba ta nosi nazwę luster i została wynaleziona w Egipcie około IX w.. Była stosowana w Mezopotamii, Hiszpanii i Włoszech w XIV, XV i XVI w.